Dersimiz Atatürk

İzlemediyseniz izleyin, çocuklarınıza illâ ki izlettirin.

Karınca Park

Geçen yıl, sürekli gittiğimiz oyuncakçı Kukla Life daha açılışını yapmamıştı biz alışveriş yapmaya başladığımızda. Bu yılda Karınca Park & Cafe. Daha açılışını yapmadı ama biz müdavimi olduk bile. Ben çok beğendim, sizin oturup çayınızı içip karnınızı doyururken ablalarında çocuklarınızla ilgilendiği yerlerden. Ayrıca Erdem abimizde burada çalışmaya başladı.

Meliha Teyzesinde 2 Yıl

Bundan iki yıl önce 9 aylıkken Haziran 15'te Meliha teyzesine gitmeye başlamıştı Eylül. Elinde büyüdü Meliha teyzesinin. Bunun şerefine ayın 15inde (devlette çalışanlar için güzel bir tarih) Özsüt'e gittik. Meliha ablanın kızı Şaziye'de orada çalışıyor. Meliha ablayla ben insan gibi pastalarımızı yiyip, çayımızı içtik. Gel görki Eylül öyle şeyler yaptıki bir ara öne doğru eğilip "Eylülcüm hiç pastaneye gitmemiş sokak çokukları gibi davranıyorsun, bizi rezil ediyorsun" dedim. Hep birlikte güldük, hoşuna gitti, "Evet" dedi, iğrençlik yapmaya devam etti. :)) Allah razı olsun, kendi çocuğundan ayırmadı kızımı, yemedi yedirdi. Eylül yesin diye marketlere, pazarlara sebze meyve almaya gitti. Allahın izniyle 20 Eylül'de Eylül kreşe başlayacak. Birlikteliklerin son ayları hayırlısıyla. Arada fotoğraf çektirmek istemiyor. Bu fotoğrafta o anlardan birisine denk geldi. Bende ısrarcı olmadım.

İlk Kez Bisiklet Sürdü

Bu gün üç tekerlekli bisikletini alarak evden çıktı. Dünde alacaktı ama unutmuş bende taşımak işime gelmediği için hatırlatmamıştım. Toprak alanda takur tukur rahatsız olunca bende hemen bi elime bisikleti diğer elime kızımın minik elini alıp yola çıkardım. İlk kez pedalları çevirdi. Çok mutlu oldu, kıkırdayıp durdu. Benimde keyfime diyecek yoktu. Kızım artık bisiklet sürüyor, az şeymi?

Minicik ellim

Canım kızım benim. Senden ayrı geçirdiğim her anımda seni özlüyor, seni anıyor, kendi kendime seninle konuşuyor, seni seviyorum. Canım kızım benim diyorum, sen ne kadar güzelsin. Minicik ellim benim diyorum. Bir el bu kadar küçük olabilirmi diyorum. Ayaklarını düşünüyorum, ne güzel ayaklar onlar diyorum. Kendi kendime seni düşünüp gülüyorum. Bir insan bir insanı bu kadar sevebilirmiymiş. Anne olmak bu kadar güzelmiymiş. Her elini tutmamda Eylülüm diyorum, ellerin ne kadar küçük, minik ellim benim diyorum. Seni çok seviyorum diyorum. Ellerini, ayaklarını, gözlerini, dudaklarını, burnunu, herşeyini, seni çok seviyorum diyorum. Sana sarılmayı, sana sarılıp uyumayı, seni uyurken izlemeyi, ayaklarını koklayıp öpmeyi, senin şımarıklığını, senin herşeyini o kadar çok seviyorumki. Seni görmediğim her an seni çok çok özlüyorum. Sen benim canımsın, yavrumsun, kızımsın. Alsam içime soksam seni. Dün bana dedin ya " ne kadar seviyosun beni" diye, ben de dedim ya "dünya kadar güneş kadar" diye. Sonra "sen beni ne kadar seviyorsun peki " dedim, sende " yavru köpek varya,işte o kadar seviyorum" dedin. Gülüyorum. Mutluyum seninle. Sabah kahvaltıda babanda bende seninle uğraşırken bir ara düşündüm senin olmadığın günleri. Hayat ne kadar boşmuş benim güzel kızım sen yokken. Sen iyiki gelmişsin, iyi ki varsın, iyi ki benimsin, iyi ki bizimsin. Seni ne kadar sevdiğimi hiç bir kelimeyle anlatamam. Ama seni çok seviyorum. Minicik ellim benim. Bir el bu kadar minik olabilirmi, ya ayaklar hiç bu kadar güzel olabilirmi.

Rezilliğim

Cumartesi günü eşim dışarıya çıktı, Eylül'de arkadaşlarıyla aşağıda oturmuş çekirdek yiyordu. :) Bende balkonda çamaşırları asıyordum. Derken, balkon kapısısının arkasındaki televizyon kutusunun üstündeki dedesinin geçen yıl aldığı kocaman ayı ve onunda üstündeki kocaman pilates topu yere, kapıyla kutu arasına düşüverdi. Hiç istifimi bozmadım, çamaşırları asmaya devam ettim, Eylül'ü kontrol ettim, boğazına çekirdek kabuğu takılırsa ne yapacağıma karar verdim (ki bu komşuya sesimi duyurmak için, balkondan bağırmak oluyor) balkona açılan ve kesin kapalı olan pencereyi bir ihtimal kontrol ettim ve sonuç olarak evde yapayalnızken balkonda mahsur kaldığıma karar verdim. Panik... Nasıl çıkıcam, komşulara rezil olucam, hayatımda, anılarımda kara bir leke olarak kalıcak. Kapıyı ittiriyorum, pilates topu kutuyla kapı arasına sıkışıyor, geçebileceğim kadar açıklık yok. Kolumu sokuyorum açılan araya kolum çok acıyor, ittirebileceğim alan çok kısıtlı, top patlarda basınçtan, kolum koparmıki diye bile düşündüm. Azıcık aradan ayıya ulaştım, uzaklaştırabildiğim yere kadar çektim. Pilates topunu çek Allah çek yerinden oynamıyor. Sonra farkettim ki kapı kolunun üstünde kalmış, ben aşağıya doğru yuvarlamaya çalışıyorum. Bir kaç kere yukarı ittirdim, toptan kurtuldum. Kapı açıldı. Derin bir nefes aldım. Kolum mosmor, işyerindekiler dalga geçiyor harbemi girdin diye. Çok şükür ki yere düşmemişde kapı kolunun üstünde kalmış,kesinlikle çıkamazdım balkondan ve komşuya şöyle bağırırdım. "PInar, Pınar, balkonda mahsur kaldım, kocanı ara, kocamı arasın, beni kurtarmaya gelsin, sende gözünü Eylül'den ayırma, çekirdek kabuğu olurda boğazına takılırsa hemen yardıma git " :)) Herkese anlatıp kendi kendimi rezil ediyorum. Eylül'ün lafıyla, olsun boşver, bişey olmaz.

Rüya

-anne ben rüyamda at gördüm
-Ne güzel
-Anneannem, teyzem, dedemde vardı
-Öylemi
-Evet
-Ata bindinmi
-Hayır
-Neden
- hızlıydı

Arası sürdü sürmedi (1 saat sonra falan)
- anne ben rüyamda ne gördüm biliyormusun
-Ne gördün canım
-Pembe bir at gördüm
-Aa ne güzel, bindinmi ata
-Evet bindim. dedem vardı, teyzem vardı, anneannem vardı
-Ne güzel bir rüya görmüşsün Eylülcüm
- evet (bu konuşma iki hafta önce oldu)

Bugünde:
anne ben rüyamda kedi,köpek ve kaplan gördüm
-Aa kaplandamı gördün
-evet . Ben onları eve taşıdım, kucağımda (bunu vurgulayarak)
-Ne güzel Eylülcüm, senin hayvanlarla aran çok iyi galiba .
-Evet , ama kaplan benim bacağımı ısırdı, kanadı .
-Hııı sende ona (işaret parmağımı sallayıp, sert sert bakarak) böyle yaptınmı ?
- yaptım, kızdım ona. anneannem, teyzem, dedem, büyük teyzem vardı .
-Büyük teyzen Güzin'de mi vardı ?
-evet

Benim kızım öyle bir büyümüş ki hem rüya görüyor hem de gördüğü rüyaları anlatıyor. :)) Ve nedense hep hayvanlı ve anneanneli, dedeli , teyzeli oluyor. Çok özlediğinden galiba. Bende madem rüyalarına girecek kadar özlüyor, babalar gününde Ankara'ya götüreyim kızımı. :))